Kunnen we nog blij zijn?

Optimist die ik als ondernemer ben, verbaas ik mij toch elke dag weer over zoveel gemopper en gezeur en negatieve benaderingen van vraagstukken. In plaats van vanuit mogelijkheden en uitdagingen te denken, vallen we toch te vaak terug in een defensieve houding die meestal door angst en onzekerheid wordt gedreven.

Hoe anders was het toen we allemaal kind waren. Je wilde de wereld ontdekken en dat deed je ook. Vervolgens kwamen er steeds meer wijzende vingertjes op je pad en deden we er nog een Nederlands sausje ‘dat doe je toch niet!’ overheen. En zie hier de Nederlandse calvinistische moppercultuur wordt doorgegeven aan weer een generatie.

Voordat je denkt dat dit een negatieve column gaat worden, heus, ik eindig positief.

Nu zijn we niet alleen in Nederland ontevreden. Ik vernam tijdens het toch zeer positieve event met Ricardo Semler, dat maar liefst 70% van alle werknemers op deze wereld met tegenzin naar het werk gaat. Dat is toch niet voor te stellen?

Voor mij een reden om mij nog harder in te zetten als bestuurslid van Stichting Jong Ondernemen om ondernemerschap te verankeren in het onderwijs. Doe wat je leuk vindt en maak je eigen keuzes. Ik ben er dan ook onwijs trots op dat ik jurylid mag zijn bij de aanstaande Europese Finale van Jong Ondernemen in Amsterdam. Ik heb de Nederlandse HBO-finalisten al mogen aanschouwen tijdens de Nationale Finale en hoop natuurlijk op een podiumplaats.

Meteen ook een mooie kans om op Europees niveau het verschil in moppercultuur te peilen, want er zijn deelnemers uit Spanje, Portugal, Denemarken, België, Bulgarije, Litouwen, Roemenië, Noorwegen en Slowakije en het Verenigd Koninkrijk. En natuurlijk vind ik het spannend om ook een kijkje in het ondernemerspotentieel in de verschillende landen te kunnen nemen. Vooral om te zien hoe we van elkaar kunnen leren en hoe we ervaringen kunnen uitwisselen en zelfs ook werknemers.

Dat dit werkt, zien we al jaren op het voetbaltoneel. Ook daar zijn Europese en wereldkampioenschappen bij uitstek het moment om je talenten te laten zien en te vergelijken met de ander. Vervolgens vindt er na afloop een enorme run op aan- en verkoop van spelers plaats en worden talenten verdeeld. Niet alleen de voetballers gaan hierop financieel vooruit, maar ook de teams waar zij gaan spelen. Ze blijven innoveren en blijven koploper in de voetbalmarkt.

Zo ontstaat bij mij nu ineens niet alleen de gedachte om de Europese finale Jong Ondernemen uit te breiden naar een Wereld finale (ga hiervoor onmiddellijk een lobby starten), maar om dit ook voor werknemers in verschillende branches te gaan organiseren. Uiteindelijk wil je ook als werknemer excelleren en zichtbaar zijn, net zoals je werkgever dat graag wil. Tsja, nu ik het me bedenk heeft McDonalds dat in vroegere tijden al snel doorgehad. Je kan daar immers werknemer van de maand worden. En als ik dan nog even een stapje terug doe naar het voetbal, dan is Klaas Jan Huntelaar toch echt de werknemer van de maand en Louis van Gaal de leidinggevende van de maand. Wat zeg ik? Van het jaar, want we gaan natuurlijk voor de finale!

Deze column is op 30 juni verschenen op DeTelegraaf.nl en ONL.nl. Het is onderdeel van de ideeën die de veertien leden van het schaduwkabinet aandragen om ons land weer economisch te laten groeien.

Terug naar archief